Posts

Showing posts from 2015

Kudos KFC for saying NO to a Pregnant Customer

Image
Saying "NO" to a customer is always a herculean task, ask me, have been in 'the salesman shoes'.
Of Course, I had to tackle, demanding yet logical, business houses putting forth their software requirements hence their demands were comparatively easy to either deny or accept.

But saying No to a Customer, who is hungry, salivating, unreasonable, lost all sense of table mannersand has the capacity to gobble down buckets of chicken wings in spite of her 8 months pregnant belly,
   ........... is job worthy of applaud.

Yes!! All of the above. That was me, couple of months back, pregnant with my son, Arha  ( I shall introduce him on the blog soon.... patience my dear readers...right now concentrate)

Pregnancy hormones are funny they make you do things you wouldn't otherwise, I do not hog on sweets but in those nine months I was on a molasses diet. Seriously, not exaggerating at all.  Most of you know that after my wedding I decided to follow vegetarianism and I am loyal…

एक चित्तथरारक पाठलाग

Image
जुलै २०१०. खूप छान पाउस पडत होता. माझे गाव सफाळे अगदी नव्या नवरी सारखे हिरवा शालू नेसून पावसात चिंब-चिंब भिजत होते. सुट्टीचा दिवस होता त्यामुळे मी देखील निवांत चहा पीत पावसाचा आनंद घेत होतो. तेवढ्यात मुंबईच्या एका मित्राचा फोन आला. 
मित्र: हेलो, कसा आहेस ? काय चालू आहे ?
मी: अरे मजेत आहे. तू बोल आज कशी काय आठवण काढलीस ?
मित्र: अरे विशेष असे काही नाही. बसलो आहे चिखल बघत !
मी: चिखल बघत ? अरे काय झाले ?  छान पाऊस पडतो आहे आणि चिखल काय बोलतोस? एवढा निराश का झाला आहेस? सगळे ठीक आहे ना?
मित्र: अरे काही नाही, गावची आठवण !!! पाउस म्हंटला कि खूप धमाल असायची गावाला. मुंबईत आलो आणि सगळा निसर्ग माझी वाट पाहत गावाकडेच  राहिला बघ :(
मी: अरे एवढेच ना ? तू पण ना , उगीच नौटंकी करतोस. गावची आठवण आली ना !!!  मी बघतो काय ते ! सोमवारी ऑफिसला भेटू.
मित्र: हा ठीक आहे, चल बाय. भेटू !!!

मी फोन ठेवला आणि मित्रांसाठी पावसाळी सहल आयोजित करण्याचा बेत आखला. सोमवारी ऑफिसमध्ये येताच माझ्या मित्रांना बेत सांगितला. सगळे एका मताने हो म्हणाले आणि पावसाळी सहलीचा आमचा बेत ठरला. माझे मुंबईचे सगळे मित्र शनिवारी रेल्वेने सफाळ्याला य…

मियां तानसेन इन फुल फॉर्म….!!!

Image
मला गाण्याची आवड आहे.  ती अनुवांशिक माझ्या वडलांनकडून आणि आजोबांकडून आली असावी असे म्हणण्यास काही हरकत नाही. शाळेत असताना बाबांनी मला गाण्याच्या शिकवणीला टाकले आणि माझी रागदारीशी ओळख झाली. भूप रागाने सुरुवात करत यमन, खमाज,आसावरी,काफी, भैरवी आणि मालकौंस करत करत माझी वाटचाल सुरु झाली. हळू हळू हि गोष्ट सगळीकडे पसरली आणि जिथे जावू तिथे मला गाणं म्हणण्यासाठी फर्माईशी येवू लागल्या. मलाही त्या फर्माईशी मुळे अर्ध्या हळकुंडाने पिवऴ होता आलं .

आश्याच एका दिवशी मंदिरात मला काहीसा दिव्य अनुभव आला, मंदिरात देवी समोर असताना "बाळा असाच गाण्यात प्रगती कर, माझा आशीर्वाद सदैव तुझ्या बरोबर असेल." मी आजू बाजूला पाहिले पण कुणी दिसले नाही आणि तो आवाज देवीचाच होता ह्यावर माझा विश्वास बसला. त्या क्षणापासून माझे पाय जमिनीवर न्हव्ते. आता माझ्या गाण्यात खूप पॉवर आली होती असे मला जाणवु लागले. शक्ती आली होती म्हंटले तरी चालले असते पण पॉवर म्हंटले कि कसे जास्त ताकद आल्या सारखे वाटते.  मी जास्तीच जास्त रियाज करून माझी संगीत साधना अविरत चालू ठेवण्याची भीष्म प्रतिज्ञाच त्या क्षणी केली.

प्रतिज्ञे प्रमाणे मी पह…

बर्फातल्या आठवणी - स्की इन आप्लेशिअन मॉउंटन

Image
कयाकिंग करून बरेच महिने उलटले असतील, सर्व मित्रांची चुळबुळ सुरु झाली. सगळ्यांनाच आता एखाद्या मोठया सहलीचे वेध लागले होते. रोज इंटरनेटवर "Things  to  Do" शोधणे चालले होते. खूप डोकेफोड करून सगळे एका बेतावर स्थिरावले आणि १९ फेब्रुवारी २००९ साली मी आमच्या स्की (Ski) ट्रिपचा बेत अगदी खर्चासहित सगळ्यांना इमेल केला.
सगळे मित्र या सहलीच्या तयारीला लागले. या सहलीला मात्र सगळ्यांचा उत्साह ओसंडून वाहत होता. बेत आखल्या प्रमाणे ह्यूस्टन (Houston, TX, USA) या शहरातून माझे ४ मित्र माझ्या ग्रीनवील येथील निवासस्थानी येण्यास निघाले आणि माझ्या इथले ४ असे एकूण ८ लोक या सहलीसाठी सज्ज झालो. बेत आखल्या प्रमाणे सर्व लोक अटलांटा इथे भेटतील आणि तिथली काही ठिकाणे पाहून ग्रीनवीलला रात्री राहण्यासाठी येतील. ह्युस्टनची मंडळी अटलांटाला (Atlanta, GA, USA) आली आणि आमच्या सहलीला सुरुवात झाली. वातावरण थोडे ढगाळ होते पण फिरण्यासारखे होते, आम्ही अटलांटा येथील कोका-कोला कंपनीला सहलीची पहिली भेट दिली. तिथली खासियत म्हणजे जग भरात वितरीत होणारया जवळ जवळ ७० ते ८० प्रकारच्या कोकची तुम्ही चव घेऊ शकता. तिथले वस्तूसंग्रहा…

वल्हव रे नाखवा वल्हव वल्हव !!!

Image
माझ्या गोष्टींच्या शीर्षकावरून मी कश्याबद्दल लिहिले आहे हे चटकन लक्ष्यात आले असेलच ? :) 
होय मी होड़ी चालवण्या बद्दलच बोलतो आहे. नेहमी प्रमाणेच मी
"दर्यावरी आमची डोले होरी , घेवून माशांच्या ढोलीन्‌ आम्ही हाव जातीचे कोली" हे गाणे ऐकत असताना माला माझ्या मित्रासोबत केलेली बोटिंग (नौका विहार ) आठवली आणि मी हसत सुटलो. माझ्या मंडळीना (बायकोला) मी का हसतो आहे हे कळता कळेना म्हणून ती इथे तिथे बघू लागली कुठे काही लागले आहे का म्हणून आणि ते पाहून मी अधीकच हसू लागलो. बायको जास्त रागावणार असे कळताच मी हसू आवरले आणि शांत झालो. मग बायकोने प्रामाणिक पणे विचारले का हसताय ? मग तिला गोष्ट सांगण्यापलीकडे माझ्याकडे पर्याय नव्हता.……… !!!
अमेरिकेत असताना प्रत्येक आठवड्याच्या सुट्टीत काही-ना-काही उद्योग करायचे,  सरळ मित्रांच्या भाषेत म्हणायचे तर  "किडे करायचे" असा आमचा नियम असायचा. अश्याच एका सुट्टीत आम्ही नौकाविहार (बोटिंग) करायला जावू असे ठरले. माझ्या कडे नियोजनाचा भार नेहमी प्रमाणे होताच आणि मी बोटिंगसाठी जागा शोधणे, तिकिटे काढणे ह्या मधे गुंग झालो. ठरवल्या प्रमाणे "HeadWaters Outfit…

एका अनोख्या सफरीच्या पाऊलखुणा ………!!!

Image
आज गाडीतून गावाकडे जात असताना लहान मुलांचा गोंगाट ऐकु आला..... विमा~न ! विमा~न ! विमा~न !
पाहिले तर सगळी मुले आकाशाकडे बघत सैरा-वैरा पळत होती आणि जोर जोरात ओरडत होती …… विमान! विमान!.
जणु  काही  ते विमान ह्यांच्या हाका ऐकून थांबणार आहे आणि अचानक माला माझे बालपण आठवले……"मी तरी वेगळे काय करायचो ? म्हणून मला माझेच हसु आले" :). बऱ्याच आठवणी दाटुन आल्या आणि कधी मी  त्यात बुडून गेलो माझे मलाच कळले नाही. अशीच एक गोड आठवण म्हणजे माझी पहिली हवाई सफर.

खरे सांगायचे तर या हवाई सफरीचे कागदी नियोजन (पेपर प्लानिंग ) खुप अगोदर झाले होते, ते कसे तोही एक मजेदार किस्सा आहे. तो असा की.......... 

२००३ साली माझे अभियांत्रिकी शिक्षण (इंजीनियरिंग) पूर्ण झाले आणि आमच्याच पदवी महाविद्यालयामधील उपकरणीकरण विभागात (इंस्ट्रूमेंटेशन डिपार्टमेंट) मी सहाय्यक शिक्षक (टीचिंग असिस्टंट) म्हणून रुजू झालो. तसे पाहायला गेले तर माझे महाविद्यालयिन जीवन थोड़े अजुन वाढले पण या वेळेला महाविद्यालयात जाण्याचे माला पैसे मिळणार होते एवढेच :P. माझ्या सर्व मित्रांनी पार्टी (मेजवानी)  साठी तगादा लावला आणि मी तो मान्य करून सर्व मित…

राधानगरी-कोल्हापूर, एक निसर्गरम्य अनुभव

Image
हिरवा निसर्ग हा भवतीने । जीवन सफर करा मस्तीने ||
मन सरगम छेड़ा रे, जीवनाचे गीत गारे। गीत गारे धुंद व्हारे ॥

मराठी गाण्याचे हे बोल नुसते देखील कानावर  आले तरी किती सुखवुन जातात. मुळातच निसर्ग या शब्दामधे किती आनंद आणि सुंदरता आहे हे वेगळे सांगायची गरज नाही, होय ना?
स्वच्छ, सुंदर, पाना-फुलांनी बहरलेला, पक्षी-प्राणी यांची पावलो-पावली जाणीव करून देणारा, आल्हाददायक निसर्ग, शहरी लोकांना मिळणे जरा कठीणच पण त्याला अपवाद कोल्हापुर करांचा, त्याचे कारण राजश्री शाहू महाराजांनी शिकारी साठी राखून ठेवलेले हे वन जे आता दाजीपुर नावाने ओळखले जाते व  आता "राधानगरी अभयारण्य" म्हणून प्रसिद्ध आहे. सह्याद्रीच्या डोंगर रंगांमधील निम -सदाहरित प्रकारामधे मोडणारे या अभयारण्याचे वनक्षेत्र आहे. पश्चिम घाटातील सर्वाधिक सुंदर, पक्षी-प्राणी-फुले- किटक यांच्या विविधतेने नटलेला हा वनप्रदेश आहे, असे म्हणायला काहीच हरकत नाही.
कोल्हापुर पासुन  अगदी हाकेच्या अंतरावर म्हणजे ४५ कि.मी.वर हे ३५१.१६ चौरस कि.मी. (351.16 Sq. Km)  क्षेत्रफळाचे अभयारण्य स्थित आहे. कोल्हापुर स्टेशन पासून गाड़ी भाड्याने घेवून तुम्ही या ठिकाणी पो…